AMASRA’DA AŞK

Gün

kızıl sarı bir şala büründü önce;

ayaklarında mavi kadifeden bir deniz.

Kurucaşileli Ali usta,

gün batımına az kala,

oturttu omurgasını en büyük teknenin.

Son çiviyi çaktı

kutsal, nasırlı elleriyle,

son sözünü söyledi en küçük balığa.

Yaşlı bir madenci,

elindeki bardağa düşürdü aklını,

fenerin aydınlığındaki kara ocağa.

Yüreğinin kıyıcığında

sessiz yaşayan can gibi,

özlemlerini okşadı sanki,

çocukluğunu, gençliğini; Karadeniz gibi.

Koca bir taş, koca bir duvar,

Roma’yı anlattı,

Bizans’ı, Ceneviz’i fısıldadı usulca.

Tamam değildi,

söylenmemişler vardı henüz,

yaşanmamışlar bin yıllarca.

Ağlayan Ağaç’tan

Tavşan Adası’na baktı iki sevdalı,

iki sihirli sözcük,

bir iç çekiş, yarım gülücük;

tarih sonrası

en büyük aşkını yaşadı Amasra’da...

Ruhan  Odabaş..